Start » Dla turysty » Warto zobaczyć

Warto zobaczyć

Zapraszamy do Łucka!

Pod koniec X wieku Wołyń wraz z Łuckiem wszedł do składu Rusi Kijowskiej i stał się jej zachodnią granicą. Na stronach ruskich latopisów Łuck po raz pierwszy jest wspomniany w roku 1085 i właśnie od tego roku pisana jest historia miasta. Nazwa pochodzi od słowa „łuka”, które z języka wschodniosłowiańskiego oznacza „zakręt, zawrót” – właśnie w tym miejscu, gdzie powstało miasto, Styr się „zawija”. Najdawniejsza nazwa miasta Łuczesk zmieniała się na przestrzeni czasu i powoli nabrała współczesnego brzmienia – Łuck..

Łuck posiada wspaniałe dziedzictwo historyczne: 129 zabytków architektury – 26 narodowego oraz 103 miejscowego znaczenia.

Zamek Lubarta
(ul. Katedralna 1)

Historia zamku liczy około 600. lat – jeszcze w 1340-1384 latach książę Lubart rozpoczął budowę twierdzy. Jednak jego zamysł był do końca zrealizowany dopiero w 1430-1542 latach podczas panowania księcia Świdrygiełły. Mimo tego, że budowa realizowana była według jedynego pomysłu, jeszcze dzisiaj można prześledzić, jak gotyk zmienia się na panujące w ówczesnej Europie Odrodzenie.

Zamek posiada trzy wysokie prostokątne wieży: Wjazdową, Styrową oraz Władyczą.

Zamek jest niezmienną perełką miasta. Na jego terenie przez cały czas organizowane są różnego rodzaju kulturalne przedsięwzięcia – festiwale, koncerty, wystawy, przedstawienia, turnieje rycerskie.

 

Fundamenty cerkwi Joanna Bogusława (Ewangelisty)
(ul. Katedralna 1a)

Cerkiew była wybudowana podczas rządu Jarosława Iziasławowycza od 1175 do 1180 rr.. Jest to pierwsza chrześcijańska świątynia Łucka oraz najstarsza kamienna budowa na terenie Górnego zamku, jest częściowo zachowana. Wartość cerkwi polega też na jej szczególnym stylu architektury wołyńskiej, która była rzadkim zjawiskiem na Rusi.

Wieża Czartoryjskich
(ul. Katedralna 6)

Oprócz zamku Lubarta w Łucku był także Dolny zamek, z którego pozostała jedynie wieża Czartoryjskich. Jest to jedyna z czterech murowanych wież Dolnego (Okolnego) zamku powstałych w XV wieku, która przetrwała do dzisiaj. Do wieży przylega mur obronny udekorowany gotyckim ornamentem ceglanym.

Łuckie podziemia
(ul. Katedralna 6)

O unikalnych dwupiętrowych podziemiach kościoła św. Piotra i Pawła istnieje niemało legend. Szczególnie zaskakuje ich wysokość, która w niektórych miejscach sięga prawie sześciu metrów. Kiedyś Stare miasto było połączone przez te podziemia z Szepelskim i Żydyczyńkim gradami, zamkiem w Ołyce oraz innymi budowami obronnymi wokół niego. W tych podziemiach znajdowały się pochówki, niektóre są zachowane do dzisiaj, wielu znanych mieszkańców miasta, łuckich rzymsko-katolickich biskupów.

Budynek chimer
(ul. Luterańska)

Oprócz zamku Lubarta w mieście jest jeszcze jedna ciekawa budowla, którą zdążyli ochrzcić mianem drugiego zamku Łucka. Jest ona położona w starej części miasta na brzegu rzeki Styr. Tak na prawdę jest to dom-warsztat miejscowego rzeźbiarza Mikołaja Gołowania, który pracuje nad nim już około 30 lat. Drapieżniki, ptaki, inne stworzenia – można tutaj znaleźć wszystko. Dom jest znany i często odwiedzany przez mieszkańców i turystów. W pracach rzeźbiarza przeplatają się najróżniejsze style. Jest tu i gotyk, i odrodzenie, i modern i najzwyczajniej – mnóstwo niepowtarzalnego i wiecznego.

Kościół katedralny św. Apostołów Piotra i Pawła
 (ul. Katedralna 6)

Budowa tej świątyni (a także kolegium) odbywała się w latach 1616-1639 według projektu włoskiego architekta Giacomo Briano. Wśród wschodnich terenów jezuickich kościół w Łucku jest największą świątynią. Na początku był on renesansowym, później pojawiły się motywy barokowe oraz wpływy klasycyzmu. Ogólnie świątynia to bazylika o trzech nawach oraz kopule w kształcie krzyża, posiada galerie boczne oraz dwie wieże na kątach fasady głównej. Fasada główna posiada najbogatszą kompozycję dzięki grze głębi, płaszczyzn oraz liczbie osi. W centrum znajduje się rzeźba Matki Bożej, która stoi na kuli ziemskiej i walczy z wężem. W dolnej części obok wejścia znajdują się postacie Piotra i Pawła.

Kolegium jezuickie
(ul. Katedralna 6)

Kolegium jezuickie było uczelnią wyższą, która posiadała ogromną bibliotekę, teatr studencki, gdzie często spędzał czas sam król Władysław. Tutaj uczyli się dzieci wybitnych oraz bogatych mieszkańców miasta.

Łucki Sobór Katedralny Świętej Trójcy 
(ul. Łesi Ukrainki 60)

Budowę Katedry Świętej Trójcy zaczęli w 1752 roku. Za 250 lat stał się on najważniejszą świątynią Wołynia, która ma swoją bogatą i ciekawą historię. Kiedyś znajdował się tutaj klasztor Bernardynów. Bernardyni – zakon Kościoła Katolickiego, który przybył na Wołyń do Unii Lubelskiej 1569 roku. Obok Katedry znajduje się historyczny cmentarz, na którym zachowały się groby początku XIX wieku. Tutaj jest pochowany metropolita Łucki i Wołyński Jakiw (Jakub).


Kościół luterański

(ul. Luterańska 1)

Obok centrum starego miasta znajduje się pomnik architektury kultowej – kościół luterański. Neogotycki kościół luterański z ostrym szpilem jest jedną z najbardziej efektownych budowli Łucka. Tę świątynie w 1906-1907 rr. wybudowała wspólnota niemieckich kolonistów. Od czasu budowy pełniła ona rolę jednej z głównych świątyń kolonistów niemieckich na Wołyniu.

Dawny klasztor dominikański 
(ul. Gradny Uzwiz 1)

W południowej okolicy miasta na brzegu Styru znajduje się klasztor dominikański. W okresie rozkwitu kościołu katolickiego w mieście działały tu szkoła, wytwórnia papieru oraz kapela muzyczna. Cały kompleks klasztorny wraz z położonymi obok niego domami mieszkalnymi był prawnie niepodlegającym miastowi obszarem. Teraz w klasztorze znajduje się seminarium duchowe Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej.

Synagoga
(ul. Danyła Galyckogo 33)

Główna synagoga Łucka – pomnik kultowej architektury żydowskiej XVII wieku. Jej cechą szczególną jest dobudowana do Sali modlitewnej wieża obronna, a jeszcze jednym znakiem czasu jest rządek nisz w wykończeniu całego budynku. Główna synagoga była wybudowana dzięki poparciu króla Zygmunta III oraz staraniom licznej wspólnoty żydowskiej Łucka na początku XVII wieku. Synagoga była ośrodkiem żydowskiej duchowości, oświaty i kultury na Wołyniu.

Klasztor Brygitek
(ul. Katedralna 16)

Powstał on na miejscu Pałacu Radzywiłłów w 1624 roku i kontynuował swoje istnienie do pożaru w maju 1845 roku, który ogarnął całe miasto. Później klasztor został likwidowany, a w jego budynkach utworzono więzienie okręgowe, które dzisiaj jest znane jako łuckie więzienie, w którym 23 czerwca 1941 roku NKWD-dziści bezprawnie rozstrzelali około dwóch tysięcy więźniów politycznych. Teraz znajduje się tu Zamkowy Święto-Archangelski klasztor męski, Ukraińskiej Prawosławnej Cerkwi Patriarchatu Kijowskiego.

 Cerkiew Wzniesienia Krzyża
(ul. Danyła Galyckogo 2)

Cerkiew Wzniesienia Krzyża wraz z klasztorem oo. Bazylian składają się na jedyny kompleks ocalałych pomników architektury, wybudowanych przez Łuckie Bractwo Wzniesienia Krzyża.

Cerkiew Pokrowy Najświętszej Bogórodzicy (Pokrowska Cerkiew)
(ul. Karaimska 11a)

Jest to jedna z dwóch prawosławnych cerkwi Łucka zachowanych od czasów królewskiego okresu historii. Katedralna Świątynia Łuckiej i Wołyńskiej diecezji Ukraińskiej Prawosławnej Cerkwi Patriarchatu Moskiewskiego; pomnik architektury o znaczeniu narodowym. Obok cerkwi została wybudowana kaplica św. Pantelejmona. W ścianach świątyni znajdują się pochowania jego przewodników: arcyprezbitera Oleksandra Teodorowycza († 1879) oraz arcyprezbitera Oleksandra Ogybowskiego († 1938). W 2002 roku był ustawiony znak upamiętniający 1010 rocznicę założenia diecezji Wołyńskiej.

Cerkiew ormiańska
(Galszky Gulewycziwny 12)

Ormiańska cerkiew Św. Stefana to dawna świątynia łuckich ormian wybudowana w 1427 roku. W XIII wieku w łuckiej dzielnicy ormiańskiej było około 300 domów. W XIV wieku ormiańska kolonia była już dość liczna. W czasach radzieckich cerkiew ormiańska była przebudowana na dom mieszkaniowy, którym pozostaje do dzisiaj.

Dom rodziny Kosaczów 
(ul. Dragomanowa 23)

Około Kościołu Piotra i Pawła znajduje się dwupiętrowa kamienica wybudowana na przełomie XVIII-XIX wieku, znana wśród mieszkańców miasta jako dom Kosaczów. Od października 1890 do stycznia 1891 roku w domu nr 23 na rogu Katedralnej i Dominikańskiej mieszkała rodzina Kosaczy, która wpisała się do literatury ukraińskiej poprzez imiona pisarki i tłumaczki Oleny Pczilki oraz wybitnej poetki Łesi Ukrainki.

Dom XVII-XIX wieku
(ul. Puszkina 2)

Jest to zabytek architektury o znaczeniu narodowym. W tym domu w 1709 roku zatrzymywał się Piotr I.

Klasztor Trynitarów 1729 r.
(ul. Senatorki Łewczaniwskiej 4)

Trynitarze to zakon założony w 1199 roku w celu wykupienia niewolników od muzulman. Teraz w tym budynku znajduje się szpital wojskowy.

Klasztor Szarytek XV - XVII wieku
(ul. Katedralna 17 i 19)

Pomnik architektury o znaczeniu narodowym. Szarytki (siostry miłosierdzia) – to siostry zakonne, które posiadały odpowiednie przygotowanie medyczne oraz miały możliwość opieki nad chorymi. Teraz jest to rezydencja biskupa rzymsko-katolickiego. Tutaj znajduje się też Maltycka służba pomocy.

 

Bardziej szczegółowe informacje można znaleźć na stronie:  www.visitlutsk.com/page/ua/to-lutsk/